Op bezoek bij Nijntje in het Dick Bruna Huis

Een dagje Nijntje

Zaterdag zijn we naar het Centraal Museum gegaan. Ik ben gek op het Centraal Museum. Er zijn altijd mooie mode tentoonstellingen, je kunt er lekkere taart eten (toch ook niet onbelangrijk) en  bij het Centraal Museum hoort het Dick Bruna huis. En dat is niet alleen leuk voor Japanners die er massaal op afkomen, maar ook voor kinderen (vooruit, en hun ouders).

In het Centraal Museum staat, net als in het Historisch Museum in Arnhem, een groot oud poppenhuis. Met een zaklampje kun je in de kamers schijnen. Lilly concentreerde zich natuurlijk weer op hard rennen in een museum maar Benjahmin was toch zeker vijf minuten zoet met de zaklamp en het poppenhuis. Toen zijn we snel naar het Dick Bruna huis gegaan waar je kind helemaal los kan gaan. Of juist eindeloos Japanse filmpjes van Nijntje kan kijken, goed voor de meertaligheid! Tot er een Japans kindje komt, natuurlijk.

Lilly vorig jaar, verkleed als Nijntje, zeer herkenbaar nog als Lilly

Er is een aantal zalen waarin Dick Bruna en zijn werk centraal staan. En één zaal is helemaal op kinderen gericht. Hier staat het huis van Nijntje, inclusief verkleedkleren. En je kunt er allemaal spelletjes doen, op computers en op de muur. Maar ook met grote Nijntjeblokken spelen en in de trein van Nijntje rijden.

Vorig jaar zijn we ook geweest, Lilly was toen net één, en toen vond ze het al leuk. Dit is dus met recht een museum waar je je dreumes mee naar toe kunt nemen! Of, so you want, een overdekte speeltuin (zonder frietjes, dat dan weer wel).

Benjahmin als Nijntje, al een stuk minder herkenbaar!

Op zaterdag kun je trouwens ook knutselen op zolder. De rek was er bij ons een beetje uit, maar thuis heeft Benjahmin zondag een Nijntje masker gemaakt! En dat maakte niet alleen hem blij maar ook mij. Mijn kind blijkt dus toch te kunnen (en vooral willen) knutselen!

Waar is de taart?

Onze buiken zitten vol met taart!

Gisteren heeft Lilly Waar is de taart van The Tjong-Khing gekregen. We kenden het boek al van de bibliotheek maar het is altijd nog veel lekkerder om het zelf te hebben. Dank je wel tante Paulien! The Tjong-Khing is een fantastische illustrator die ik al ken uit mijn jeugd van boeken als Kleine Sophie en Lange Wapper, Circus Grote Meneer en grote favoriet voor gedichten, Ik zie je wel, ik hoor je wel van Miep Diekmann.

Circus Grote Meneer

Waar is de taart is het eerste boek dat Khing niet alleen illustreerde maar waarvan hij ook het verhaal zelf bedacht heeft. Twee ratten (hoe kan het ook anders) stelen de taart van meneer en mevrouw Hond.

En dan volgt een dolle achtervolging waarbij je niet alleen de taart volgt maar ook een heleboel andere dieren zoals een klein varkentje dat zichzelf behoorlijk in de problemen brengt. En hoe zit het met het elfde kleine eendje?

In de tijd dat we De gele ballon tien keer per dag lazen, zei een vriendin dat we dan Waar is de taart ook wel leuk zouden vinden, want ook grote overzichttekeningen. Leek me niet nodig, nog zo'n boek. Maar ze konden niet meer verschillen en bovendien, als ik zie hoe leuk de kinderen juist dit soort boeken ook vinden, zou ik zeggen, je kunt er niet genoeg van hebben! Of lenen in de bibliotheek natuurlijk.

De illustraties zijn niet alleen heel mooi (hoe mooi viel me eigenlijk pas op toen ik er foto's van maakte) maar ook heel gedetailleerd en humoristisch. Bovendien is er niks zoetsappigs aan, de honden gaan bijvoorbeeld flink tekeer als ze de ratten hebben gevangen. En dat vinden kinderen juist leuk! En ergens verstopt zie je ook nog Vos en Haas, van de boeken van Vos en Haas van Sylvia van den Heede, die Khing ook geïllustreerd heeft.

Omdat er veel verhaallijnen in het boek zitten en er zo veel te zien is, is het boek al leuk vanaf twee jaar vind ik. En als niet, dan toch. Want ik lees het gewoon voor. En Lilly wijst lekker mee. En Benjahmin vindt het hele boevengedeelte natuurlijk heerlijk.

Als je dit een leuk boek vindt, heb je geluk, want er zijn nog twee delen van, Picknick met taart en Verjaardag met taart. De eerste heb ik tot mijn schaamte nog nooit zelfs maar gezien maar van de tweede kan ik zeggen dat het opnieuw een super boek is. Er komt natuurlijk ook een boef in voor dit keer niet van een taart maar van een ketting. En nou ja, dat onnozele Varkentje doet ook weer mee! En er is dus een kinderfeestje. Succes gegarandeerd.

Op dit moment is er in het Zuiderzeemuseum tot 27 februari 2011 de familietentoonstelling Zuiderzee met Taart. Een kijk-zoek- en maaktentoonstelling aan de hand van de Taartboeken! Klinkt heerlijk. Voor ons een beetje ver weg, maar voor jou misschien niet. Als je gaat, laat me dan weten hoe het was.

PS, het is dus The met een streepje op de e maar dat krijg ik niet voor elkaar.... Sorry!

Een knutselidee bij dit boek is volgens mij niet ingewikkeld, taarten maken! En dan het liefst zo overdreven mogelijk. Mag natuurlijk ook een echte taart zijn, of een stuk of wat kleine cakjes! Je kinderen vreten je vast op van geluk!

Zoo op zolder en Net mensen

Another gloomy day outside!

Nieuwe slingers!




 So we went outside to quickly get back inside. We zijn naar het Historisch Museum Arnhem geweest. Daar is tot 20 maart 2011 de tentoonstelling Zoo op zolder. Het was even doorzetten maar toen vonden Benjahmin en Lilly het leuk! De tentoonstelling gaat over dieren in de kunst. Wat dus neerkomt op kunst met dieren. We zochten in elk kunstwerk het dier. Wat een vrij eenvoudige opdracht was zoals je ziet!

De hele dag vraagt Benjahmin zich nu al af waarom die haas een gat in zijn oor heeft. En waarom die meneer hazenoren over zijn schouders heeft hangen. Ik heb allerlei antwoorden gegeven zoals dat die meneer goed wil kijken naar de haas en daarom een gat in zijn oren gemaakt heeft. En dat hij misschien zelf ook wel graag een haas wil zijn. Maar niks heeft hem tot nu toe tevreden gesteld. En dat snap ik ook wel. Kunst blijft soms lastig te interpreteren. Maar ik klaag niet over het gevraag. Dat was precies de bedoeling.

Aan het eind van de tentoonstelling hangt een magneetbord met allemaal onderdelen van de verschillende dieren in de tentoonstelling. Daar kun je je eigen monster van maken. Vind ik erg leuk bedacht. En het sloeg ook wel aan. Nou ja, voor 5 minuten!
De focus van Lilly lag aanvankelijk vooral bij eten en het aanraken van de kunst. Totdat we bij het poppenhuis kwamen (waar in elke kamer een hond zat). Toen was ze even helemaal gegrepen. Even...

Eenmaal thuis hebben we het boek Net mensen van Ingrid en Dieter Schubert gelezen. Hoewel lezen een te groot woord is. Het is een platenboek waarin je kunt zien hoeveel dieren eigenlijk op mensen lijken (of andersom). Ze geven hun kinderen eten, stoeien met ze en geven ze een draai om hun oren als het nodig is. Benjahmin en Lilly vinden het heerlijk om door te bladeren en (opnieuw) allerlei vragen te stellen. En wat ik zo goed vind, het gaat niet alleen over schattige puppy's maar ook over leeuwen die apen vangen en een uil die zijn kinderen een mol voert. Dus niet alleen schattig maar ook realistisch!

En toen kwam er een olifant met een hele grote snuit...